Unha pequena rese\u00f1a de Marcial de Adalid.<\/h3>\nMarcial De Adalid (A Coru\u00f1a 1826-L\u00f3ngora, Oleiros 1881) escribe dende moi novo m\u00fasica para piano s\u00f3, e decir a d\u00faas mans, e segue escribindo m\u00fasica para o que era o seu instrumento ao longo da s\u00faa vida, ata o final. Chama por eso a atenci\u00f3n que as obras que escrib\u00edu para catro mans est\u00e9n concentradas nuns poucos anos entre finais dos anos 60 e principios dos anos 70. P\u00f3dese supo\u00f1er unha raz\u00f3n que explique esto e tal vez te\u00f1a que ver con que neses anos frecuentaba a Sociedad de Cuartetos de Madrid. Al\u00ed estrenase o 16 de febrero de 1868 a Sonata en Sol Mayor, \u00e9 decir a primeira. Os seus int\u00e9rpretes son amigos seus, Mariano V\u00e1zquez e Juan Guelbenzu. Na mesma sociedade esta obra repetirase en 1870 (11 de decembro) a cargo dos piansitas Mendiz\u00e1bal e Zabalza. Creo que estas interpretaci\u00f3ns p\u00fablicas puideron animar a Adalid a escribir este grupo de obras para piano, xa que todo parec\u00eda indicar que o p\u00fablico estaba receptivo a este tipo de m\u00fasica de c\u00e1mara.
\nEn total, as obras que deixou escritas para piano a catro mans son: \u00abAndantino, Minuetto e Tr\u00edo\u00bb, \u00abSonate\u00bb n\u00ba 1, \u00ab3 Marches\u00bb, \u00abMarche fun\u00e8bre\u00bb (\u00e1 memoria de O\u2019Donell), que foron publicadas en Paris, na editorial Flaxland entre 1868 e 1869 e finalmente a \u00abSonatina\u00bb n\u00ba 2 que rematou en L\u00f3ngora o 21 de outono de 1872. Esta \u00faltima non chegou a ser editada pero o aut\u00f3grafo cons\u00e9rvase na Real Academia Galega. Polo que respecta \u00e1 m\u00fasica propiamente dita p\u00f3dense observar nestas obras, escritas xa por un compositor na s\u00faa plena madurez, varias cousas. En primeiro lugar a s\u00f3lida base t\u00e9cnica do compositor que aborda un x\u00e9nero como a sonata con toda a responsabilidade que eso conleva. Na \u00e9poca os seus contempor\u00e1neos percib\u00edan a Adalid como un compositor de \u00abescola alemana\u00bb o que non \u00e9 desacertado, xa que estudiou concienzudamente as obras de Beethoven da man do seu mestre Moscheles, quen tivera trato persoal con Beethoven.
\nAinda as\u00ed, e dentro destas formas cl\u00e1sicas, Adalid utiliza ampliamente todos os recursos expresivos do bel canto, como xa fixeran os rom\u00e1nticos pianistas Chopin ou Liszt, porque o bel canto \u00e9 a alma, a raz\u00f3n de ser nunha parte important\u00edsima de toda a m\u00fasica instrumental do s\u00e9culo XIX.<\/h3>\n![\"\"](\"https:\/\/www.liceodeourense.com\/2.0\/wp-content\/uploads\/MARGARITA-VISO-JUAN-DURAN.jpg\")
<\/h3>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\nEn total, as obras que deixou escritas para piano a catro mans son: \u00abAndantino, Minuetto e Tr\u00edo\u00bb, \u00abSonate\u00bb n\u00ba 1, \u00ab3 Marches\u00bb, \u00abMarche fun\u00e8bre\u00bb (\u00e1 memoria de O\u2019Donell), que foron publicadas en Paris, na editorial Flaxland entre 1868 e 1869 e finalmente a \u00abSonatina\u00bb n\u00ba 2 que rematou en L\u00f3ngora o 21 de outono de 1872. Esta \u00faltima non chegou a ser editada pero o aut\u00f3grafo cons\u00e9rvase na Real Academia Galega. Polo que respecta \u00e1 m\u00fasica propiamente dita p\u00f3dense observar nestas obras, escritas xa por un compositor na s\u00faa plena madurez, varias cousas. En primeiro lugar a s\u00f3lida base t\u00e9cnica do compositor que aborda un x\u00e9nero como a sonata con toda a responsabilidade que eso conleva. Na \u00e9poca os seus contempor\u00e1neos percib\u00edan a Adalid como un compositor de \u00abescola alemana\u00bb o que non \u00e9 desacertado, xa que estudiou concienzudamente as obras de Beethoven da man do seu mestre Moscheles, quen tivera trato persoal con Beethoven.
\nAinda as\u00ed, e dentro destas formas cl\u00e1sicas, Adalid utiliza ampliamente todos os recursos expresivos do bel canto, como xa fixeran os rom\u00e1nticos pianistas Chopin ou Liszt, porque o bel canto \u00e9 a alma, a raz\u00f3n de ser nunha parte important\u00edsima de toda a m\u00fasica instrumental do s\u00e9culo XIX.<\/h3>\n