{"id":13826,"date":"2022-03-08T23:15:12","date_gmt":"2022-03-08T22:15:12","guid":{"rendered":"https:\/\/www.liceodeourense.com\/2.0\/?p=13826"},"modified":"2022-03-14T11:12:20","modified_gmt":"2022-03-14T10:12:20","slug":"o-liceo-de-ourense-acolleu-esta-tarde-un-acto-de-homenaxe-e-lembranza-de-carlos-casares","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.liceodeourense.com\/2.0\/?p=13826","title":{"rendered":"O Liceo de Ourense acolleu esta tarde un acto de homenaxe\u00a0 e lembranza de Carlos Casares."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>O Liceo de Ourense acolleu esta tarde un acto de homenaxe\u00a0 e lembranza de Carlos Casares (Ourense, 1941-Vigo, 2002).\u00a0 <\/span>Para recordar ao escritor acompa\u00f1aronnos Xos\u00e9 Carlos Caneiro, Mariana Carballal e H\u00e5kan Casares Berg na mesa redonda <\/span>20 anos sen Carlos Casares<\/em><\/span>. Exercendo como moderador o secretario da Fundaci\u00f3n que leva o nome do autor, Gustavo Garrido.<\/span><\/h3>\n

Gustavo Garrido manifestou que o de Ourense era o primeiro dos actos do ciclo e que o mesmo non ten como obxectivo facer un recordo de Casares \u00absen\u00f3n incidir e ver como evolucionou a cultura e o pa\u00eds nestes vinte anos\u00bb.<\/span><\/h3>\n

\u00a0As\u00ed pois iniciou a tertulia a actriz e profesora da ESAD Mariana Carballal reco\u00f1eceu que nun principio cavilou que o encontro non era o sitio onde deber\u00eda estar, sen\u00f3n na concentraci\u00f3n do 8M, pero que o nome do escritor actuara coma un im\u00e1n para ela. Leu unha carta dirixida ao escritor para agradecerlle a s\u00faa aposta polo teatro, darlle conta da existencia dunha vizosa Escola Superior de Arte Dram\u00e1tica de Galicia \u2014e de paso lembrar o seu apoio para a instalaci\u00f3n en Vigo\u2014, falarlle das montaxes que se levan feito nos \u00faltimos tempos de <\/span>As laranxas m\u00e1is laranxas de todas as laranxas<\/em><\/span>\u00a0e\u00a0<\/span>A gali\u00f1a azul<\/em><\/span>, de como se forman as xeraci\u00f3ns que trunfan no cine e no teatro e de como medran os festivais. Despediuse del lendo un dos seus textos:\u00a0<\/span>Unha se\u00f1ora vestida de marr\u00f3n<\/em><\/span>, dedicado a Irene Papas.<\/span><\/h3>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Xos\u00e9 Carlos Caneiro lembrou ao home \u00abde concordia, acordo, tolerancia, compa\u00f1\u00eda, vontade de achegar e non separar\u00bb, \u00e1 persoa que non quixo repo\u00f1erse e buscou o consenso e amizade \u00abcando tantas labazadas lle deron por unha columna de opini\u00f3n hai anos\u00bb e ao amigo co que compart\u00eda actos, presentaci\u00f3ns e encontros no propio Liceo. Recordou a an\u00e9cdota de cando un d\u00eda estaban na sociedade e xa \u00edan f\u00f3ra de tempo para escribir a columna diaria de A Marxe, sen que o escritor se amosase preocupado. <\/span><\/h3>\n

H\u00e5kan Casares tirou de retrantaca para asegurar que, vinte anos despois, preferir\u00eda non ter a un pai de presidente da RAG sen\u00f3n a un que xogase cos seus fillos e compartise o tempo cos amigos.<\/span><\/h3>\n
\n
\n